قلم و خبر

• به بهانه ۱۷ مرداد روز خبرنگار

نوشتن و اطلاع رسانی و درج واقعیت‌ها آنهم گاهی البته همراه با درد، گاهی برای خودت و گاهی بخاطر انتقال مطالب از مردم دردمند به گوش مسئولان که رسیدگی کنند! این وسط پیش می‌آید خبر به مذاق یکی از بالاترین والی شهر خوش نیایید! بایکوت می‌شوی، تحریم می‌شود، تهدید می شوی و گاهی هم محل کسب و ارتزاق خبرنگاران محلی به بهانه‌های واهی #پلمپ می‌شود!

همه مسایل دست به دست هم می‌دهد تا تو بنویسی، گاهی انتقال دهند یه خبر خوش و امید آفرین، گاهی خبر اندوهگین و غم باشد، آنچه که مهم است کلید واژه صداقت و شفافیت برای انتقال اخبار و تحت تاثیر قرار دادن مخاطب است. دست به قلم شدن و‌ نوشتن برای خبرنگاران شهرستانی و محلی منبع درآمد نیست، باید در کنار زندگی روزمره کارمندی، گاهی هم کارگری و یا سایر مشاغل آزاد دست به قلم شد و از نارسایی‌ها گلایه کرد، شاید یک انتقاد و تحلیل منصفانه به همراه ارایه پیشنهاد اندک تکانی به یک مسئول داد ، تا دچار روزمرگی و‌ پاسخ به مکاتبات عادی نشود و چالشی در خود ببیند و به فکر تکاپو برای رفع مشکلات باشد که اگر این مشکل رفع نگردد ، بازهم نوک پیکان انتقاد به سمت وی نشانه میرود و باید به گونه ای مطلوب پاسخگو باشد و نه این که با خبرنگاران در راهرو دادگاه ملاقات کند و مشغول چانه‌زنی باشد تا به هر طریقی یه منتقد را به زندان بفرستد.

در این میان ظرفیت و‌ جنبه همه مسئولان یکی نیست! گاهی انتقاد پذیرفته می‌شود و با تمام ظرفیت و با قید فوریت به رفع آن مشکل پرداخته می شود و به افکار عمومی پاسخ میدهند و خیلی از اوقات هم نه! یا بی تفاوت اند و یا با سامانه قو‌ه‌قضائیه و شکایت روبرو می‌شوی!

فضای بسته و سرپوش‌ نهادن بر مشکلات ضمن این که دردی را دوا نمی‌کند در طولانی مدت باعث تشدید و بحران آفرینی در ابعاد مختلف زندگی شهروندان و تعمیق یک معضل تا استخوان مردم می‌شود، همچون بحران‌های اقتصادی، اجتماعی، فرهنگی و بحران آب، سلامت روان جامعه و از بین رفتن واژه امید به معنای اخص کلمه خواهد شد.

ما با قلم می‌نویسم و با امید به آینده‌ای روشن میخوانیم و بر آن معتقدیم که هر آنچه که از دل برآید ، بر جان نشیند؛

احمد محسنی پارسا،

مدیرمسئول عصرباغملک